சேதாரம், செய்கூலி: தங்க நகை வணிகத்தில் கொள்ளையா?

தங்கத்தின் விலை அல்ல; அதை வாங்கும் கணக்கே இப்போது மக்களை கவலையடையச் செய்கிறது. சவரன் ரூ.1 லட்சம் என்ற நிலையில், தங்க நகை வாங்கும்போது வசூலிக்கப்படும் சேதாரம் மற்றும் செய்கூலி தொடர்பான நடைமுறைகள் பெரிய கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

முன்பு, நகைகள் பெரும்பாலும் மனித உழைப்பில் தயாரிக்கப்பட்டபோது, உருக்கம் மற்றும் வடிவமைப்பின் போது சிறிதளவு தங்கம் சிதறுவது தவிர்க்க முடியாது என்று நினைக்கப்பட்டது. அந்த அளவுக்கான மதிப்பே ‘சேதாரம்’ என வசூலிக்கப்பட்டது; இதற்குத் தனியாக ‘செய்கூலி’ இருந்தது.

இன்றைய சூழலில், பெரும்பாலான நகைகள் தொழிற்சாலைகளில் எந்திரங்கள் மூலம், ஒரே வார்ப்பில், பெருமளவில் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய உற்பத்தி முறைகளில் சேதாரம் மிகக் குறைவாக இருக்கும் என்பது தெரிந்த உண்மை. ஆனால், எந்திரத் தயாரிப்புகளுக்கும் கைத் தயாரிப்புகளுக்கும் ஒரே அளவில் சேதாரம் கணக்கிடப்படுவது சரியா?

நகை வணிகத்தில் சேதாரம் மற்றும் செய்கூலி குறித்து எந்த ஒரே மாதிரியான நடைமுறையும் இல்லை. சில இடங்களில் கிராம்களாகவும், சில இடங்களில் சதவிகிதங்களாகவும் சேதாரம் கணக்கிடப்படுகிறது. இதனுடன் செய்கூலி மற்றும் அதன் மேல் ஜி.எஸ்.டி. சேர்க்கப்படுவதால், நகையின் இறுதி விலை தங்கத்தின் அடிப்படை மதிப்பை விட குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயர்கிறது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய கணக்கு உள்ளது. ஒரு சவரன் தங்கம் என்பது 8 கிராம். ஆனால் இன்று நகையாக வாங்கச் சென்றால், சேதாரம், செய்கூலி என்ற பெயரில், பல இடங்களில் ஒரு கிராம் தங்கத்தின் விலைக்கு இணையான தொகை கூடுதலாக வசூலிக்கப்படுகிறது. அதாவது, 8 கிராம் தங்கம் வாங்கும் ஒருவர், பணத்தில் 9 கிராம் தங்கத்தின் விலையை செலுத்தும் நிலை.

தங்கத்தின் விலை சவரனுக்கு ரூ.1 லட்சம் என்ற நிலையில், இந்த கூடுதல் ஒரு கிராம் விலை என்பது சிறிய தொகை அல்ல. இது மக்களை ஏமாற்றும் நடைமுறையாக மாறியிருக்கிறது.

‘சேதாரம்’ எனக் குறிப்பிடப்படும் தங்கம் முழுமையாக அழிந்துவிடுவதில்லை; அது தங்கத் துகள்களாக உற்பத்தி செய்பவர்களிடத்திலேயே உள்ளது. அப்படியிருக்க, அதன் முழு மதிப்பையும் வாடிக்கையாளர்களே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏன் என்பது முக்கிய கேள்வியாகிறது.

பிரச்சினை வாங்கும் நேரத்தோடு முடிவதில்லை. தேவைக்காக நகைகளை விற்கச் சென்றால், ஒரு கடையில் வாங்கிய நகையை மற்றொரு கடை வாங்க மறுப்பதும், அல்லது தங்கத்தின் மதிப்பில் கழிவு செய்வதும் பரவலாக உள்ளது. வாங்கினாலும் இழப்பு; விற்றாலும் இழப்பு. இது வணிகம் அல்ல, நுகர்வோருக்கு ஒரே மாதிரியான இழப்பு.

இத்தனை பெரிய சந்தை இருந்தும், இந்தியாவில் தங்க நகை வணிகத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரே மாதிரியான, தெளிவான சட்ட அமைப்பு இல்லை. சேதாரத்தின் உச்சவரம்பு, செய்கூலி நிர்ணயிக்கும் அடிப்படை, எந்திரத் தயாரிப்பு மற்றும் கைத் தயாரிப்பு இடையிலான வேறுபாடு ஆகியவற்றில் தேசிய அளவிலான தெளிவான விதிகள் அவசியம்.

தொழில்நுட்பமும் வணிக அமைப்புகளும் முற்றிலும் மாறியுள்ள நிலையில், பழைய நடைமுறைகள் மாற்றமின்றி தொடர்வது நியாயமல்ல. இது விவாதம் அல்ல; சட்டம் இல்லாததன் விளைவு. நுகர்வோர் நலனை மையமாகக் கொண்ட தங்க நகை வணிக ஒழுங்குமுறைக்கு அரசின் தலையீடு இனி தவிர்க்க முடியாத அவசியமாகிறது.

கருத்துக் கட்டுரை: செய்திக்கதிர்